Αχ, μαμά!

«Αχ, μαμά!»

Για τη σωτήρια χαλαρότητα, το δικαίωμα στα δικά μας συναισθήματα, τις επιλογές και το πόσο σημαντικό είναι να είμαστε μαζί – συνέντευξη με τη Maria Mrugała, μαμά επτά παιδιών και σύμβουλο babywearing στην Akademia Noszenia Dzieci.

Όταν σου πρότεινα αυτή τη συζήτηση, είπες «Αχ, μαμά!». Λοιπόν… πόσες φορές το ακούς μέσα σε μια μέρα;

Ωχ, πάρα πολλές. Συνέχεια. Δεν τις έχω μετρήσει ποτέ. Μου έβαλες την ιδέα να κάνω γραμμούλες σε έναν πίνακα, για στατιστική. 😊

Σε εσάς υπάρχουν πολλά να μετρήσει κανείς. Μας συστήνεις το τσούρμο σου;

Τέσσερις υπέροχους γιους 12, 8 και 4 ετών και 14 μηνών. Και τρεις υπέροχες κόρες 11, 9 και 6 ετών.

Ονειρευόσουν πάντα μια τόσο μεγάλη οικογένεια;

Ήξερα ότι θα με ρωτούσες αυτό 😊. Το ακούω συχνά. Μια μεγάλη οικογένεια ήταν πάντα το όνειρό μου. Και τώρα την έχω.

Υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρω τι να κάνω με τον εαυτό μου, έχω βαρεθεί τα πάντα και αναρωτιέμαι αν οι γονείς πολλών παιδιών έχουν καν δική τους ζωή. Κι ύστερα κοιτάζω εσένα και… βλέπω το ακριβώς αντίθετο: μια ήρεμη, περιποιημένη γυναίκα, με πραγματικά στενή σχέση με τα παιδιά της. Πες μας, πώς τα προλαβαίνεις όλα;

Κι αυτό το ακούω συνέχεια! Πώς τα καταφέρνεις με τόσα παιδιά; Το μυστικό είναι ότι δεν τα καταφέρνω! Έχω αποκτήσει μια μεγάλη χαλαρότητα στη μητρότητα, που ήρθε με τον καιρό. Και έχει γίνει πραγματική ευλογία. Η ανακάλυψη ότι δεν χρειάζεται να ελέγχω τα πάντα ήταν μια υπέροχη εμπειρία και με απελευθέρωσε. Αυτή η ελευθερία, ο αυθορμητισμός με την ακαταστασία στο φόντο, ένα βουνό βρόμικα πιάτα, παιχνίδια σκορπισμένα παντού, επειδή «τώρα θέλουμε να διαβάσουμε, να δούμε ταινία, να παίξουμε επιτραπέζιο ή απλώς να μην κάνουμε τίποτα», έχει πολλά καλά. Γιατί οι κατσαρόλες δεν θα φύγουν από τον νεροχύτη, και τα παιχνίδια μπορείς να τα σπρώξεις στην άκρη για να κυκλοφορείς ελεύθερα – και το να είμαστε μαζί είναι αυτό που θέλω να δώσω στα παιδιά μου, αν και δεν μπορώ πάντα να τους δώσω όσο θα ήθελα. Ζούμε σε δύσκολους καιρούς, όπου θέλοντας και μη, σκρολάροντας στο ίντερνετ, συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Κι εγώ, ως νέα μαμά, είχα πολλές τύψεις που δεν προλάβαινα το σπίτι, τα παιδιά, το φαγητό και δεν είχα χρόνο για τον εαυτό μου. Αυτή η χαλαρότητα που ήρθε, το δικαίωμα να μην ελέγχω τα πάντα, μου έδωσε πολύ περισσότερα. Βέβαια θα ήθελα το σπίτι μου να είναι πάντα καθαρό (ειδικά όταν έρχονται απρόσμενοι επισκέπτες), αλλά δεν λειτουργεί έτσι.

Αυτή η στενή σχέση με τα παιδιά μου που ανέφερες… Πρέπει να πω σε αυτό το σημείο ότι δεν είναι πάντα όπως θα θέλαμε. Γιατί εγώ, αν και θεωρώ τον εαυτό μου υπομονετικό και ήρεμο άνθρωπο, μερικές φορές εκρήγνυμαι έντονα σαν ηφαίστειο, δηλαδή απότομα και χωρίς να σκεφτώ τι λέω και τι κάνω, και μερικές φορές ντρέπομαι. Όμως η ζωή με παιδιά σημαίνει συναισθήματα. Όλη η γκάμα των συναισθημάτων. Και στο σπίτι μας, με επτά παιδιά, τα συναισθήματα είναι ακόμα περισσότερα, διαφορετικά ταυτόχρονα. Κάνω ό,τι μπορώ για να είμαι κοντά όταν με χρειάζονται, αλλά ξέρω να λέω και «όχι», κάτι που δεν προκαλεί και μεγάλο ενθουσιασμό. Πιστεύω όμως ότι κάθε συναίσθημα είναι σημαντικό και ότι τα παιδιά βλέπουν διαφορετικές «εκδοχές» μας. Και πιστεύω ότι αυτό είναι αληθινό, πιο ανθρώπινο.

Τι πιστεύεις ότι σημαίνει για τα παιδιά αυτή η ελευθερία και το δικαίωμα να μην τα προλαβαίνουμε όλα; Ζούμε σε εποχή όπου ο αγώνας δρόμου ξεκινά ήδη από το νηπιαγωγείο…

Μας δείχνουν ότι είμαστε απλώς άνθρωποι. Ότι οι κατσαρόλες στοιβάζονται τόσο που δεν χωράει ούτε κουτάλι, αλλά υπάρχει μηλόπιτα ή τσουρέκι. Ότι δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα ταυτόχρονα. Ότι έχουμε δικαίωμα επιλογής. Σημαίνει ότι, αν δεν θέλουν να μαζέψουν το δωμάτιό τους επειδή έχουν απορροφηθεί από ένα βιντεοπαιχνίδι, ένα βιβλίο ή ένα παιχνίδι, μπορούν να το κάνουν αργότερα. Και για μένα είναι εντάξει. Δεν επιμένω να γίνονται όλα αμέσως. Εκτός από περιπτώσεις όπου κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν αμέσως, γιατί υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις και τέτοια ακαταστασία που δεν γίνεται αλλιώς. Βλέπω όμως επίσης ότι η συνεργασία, ως ομάδα, είναι πιο εύκολη και πιο απλή. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμμετέχουν όλοι, αλλά για παράδειγμα κάποιοι. Όταν κάνουμε κάτι μαζί, όπως καθάρισμα ή μαγείρεμα, γίνεται πολύ πιο γρήγορα και απλά.

Ο αγώνας δρόμου ξεκινά πολύ νωρίτερα από το νηπιαγωγείο, στο οποίο, παρεμπιπτόντως, τα παιδιά μου δεν πηγαίνουν. Δεν συμμετέχω σε αυτόν τον αγώνα και δεν θέλω.

Είναι ένα πολύτιμο μάθημα, γιατί έχω την εντύπωση ότι επιτρέπουμε στον εαυτό μας όλο και λιγότερη χαλαρότητα – και τη χρειαζόμαστε. Μπορώ να ρωτήσω από πού προήλθε η απόφαση να μη στείλεις τα παιδιά σου στο νηπιαγωγείο;

Η απόφαση ήρθε φυσικά. Ήμουν στο σπίτι με τα παιδιά, αφού πάντα υπήρχε ένα μωρό ή ένα που ερχόταν, οπότε δεν χρειαζόταν να τα στείλω στο νηπιαγωγείο. Πιστεύω όμως ότι είναι προσωπικό θέμα. Μια μαμά θα νιώθει καλά με πολλά παιδιά στο σπίτι ταυτόχρονα. Μια άλλη θα θέλει να στείλει τα μεγαλύτερα στο νηπιαγωγείο και να μείνει σπίτι με το μικρότερο. Εγώ δεν ένιωσα αυτή την ανάγκη, αλλά δεν ήταν εύκολο. Και εκ των υστέρων, ήταν πραγματικά hardcore. Ένα στην πλάτη, ένα μπροστά και δύο στη μπανιέρα.

Όταν είσαι στο σπίτι με τα παιδιά, πρέπει να τους οργανώνεις τον χρόνο ή τις περισσότερες φορές απασχολούνται μόνα τους; Τι κάνεις όταν όλα λένε ότι βαριούνται;

Ωχ, κάποια από τα παιδιά μου θα μπορούσαν να λέγονται «βαριέμαιπάντα», αλλά τις περισσότερες φορές απασχολούνται μόνα τους. Τα καταφέρνουν πολύ καλά να παίζουν μόνα τους και είναι τόσο δημιουργικά που μερικές φορές με εκπλήσσουν. Όταν ενεργοποιείται η λειτουργία «βαριέμαι», βγαίνουμε έξω. Ζούμε σχεδόν μέσα στο δάσος, όπου υπάρχουν πολλά να κάνεις. Και επιπλέον άλλος αέρας, δέντρα, πέτρες, ξύλα – και φτάνει. Ακόμα κι όσοι δεν ήθελαν να βγουν, απολαμβάνουν να ξαπλώνουν στο γρασίδι χωρίς να κάνουν τίποτα.

Τελευταία έχω αρχίσει να σκέφτομαι πιο σοβαρά να στείλω τα παιδιά σε κάποιο πλαίσιο, αλλά μόνο επειδή θέλω να εστιάσω περισσότερο σε αυτό που αγαπώ, τη δουλειά μου. Αλλά κι εδώ έχω αυτή τη χαλαρότητα: αν το σχέδιο δεν πετύχει, θα υπάρχει πάντα κι άλλη επιλογή.

Πώς βρίσκεις χρόνο για τη δουλειά σου;

Το να είμαι σύμβουλος babywearing ήταν πάντα η δουλειά των ονείρων μου. Πιστεύω ότι δεν υπάρχουν συμπτώσεις και ότι όλα στη ζωή γίνονται τη σωστή στιγμή. Το σκεφτόμουν ήδη όταν κουβαλούσα το πρώτο μου μωρό, αλλά την εκπαίδευση την έκανα όταν το έβδομο παιδί μου ήταν μωρό – με εμπειρία από διαφορετικά παιδιά, αλλά τα δικά μου. Και υπάρχει μια απίστευτη ιστορία: πριν από πολύ καιρό, στο πρώτο μου σεμινάριο babywearing, ήμουν στο μάθημα της Magda (Magda Sendor, συνιδρύτρια της AND). Και τώρα η Magda και η Marta έχουν τη δική τους σχολή συμβούλων babywearing, και ήταν μια πολύ συγκινητική εμπειρία. Ιστορία με wrap, αναμνήσεις.

Βλέπω ότι για σένα η δουλειά σου δεν είναι μόνο δουλειά, αλλά και ένα είδος αποστολής. Τι θα ήθελες να πεις στους νέους γονείς;

Να ακούνε τον εαυτό τους και τα παιδιά τους. Ότι η αγάπη δεν μετριέται με τον αριθμό των παιχνιδιών και των gadgets, που είναι όμορφα και πολύχρωμα, αλλά δεν αντικαθιστούν τους γονείς. Ότι σημασία έχει η εγγύτητα και ο χρόνος που περνάμε με τα παιδιά. Αυτά θα αποδώσουν στο μέλλον, αν και στην αρχή τα βλέπεις αλλιώς. Και ότι οι συγκρίσεις δεν κάνουν καλό – κοιτώντας άλλους γονείς, και μάλιστα μόνο κομμάτια από τη ζωή των άλλων, εύκολα νιώθεις τύψεις.

Υπέροχα λόγια! Σε ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη!

https://www.facebook.com/ChustoMania-Maria-Mruga%C5%82a-Doradca-Noszenia-Dzieci-506017026425740/