Μωρό ουράνιο τόξο - η ιστορία της Ola Pawlisiak
Η ιστορία μας ξεκινά όπως πολλές άλλες: αγάπη, γάμος, και ένα παιδί που θα ολοκλήρωνε τον μικρό μας κόσμο έμοιαζε κάτι απολύτως φυσικό. Όμως η φύση συχνά μας παίζει παιχνίδια...
Λίγους μήνες αφότου αποφάσισα να κάνω παιδί, ένιωσα ότι επιτέλους τα καταφέραμε! Γεμάτη συγκίνηση έκανα τεστ εγκυμοσύνης και έμεινα άφωνη – ήταν αρνητικό. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Προσπαθούσα να συγκρατηθώ, να λογικευτώ, αλλά η διαίσθησή μου δεν με άφηνε σε ησυχία. Ένιωθα ότι είμαι έγκυος! Έκανα εξετάσεις αίματος και τα αποτελέσματα ήταν σαφή: είχα δίκιο! Αγόρασα αμέσως ένα ζευγάρι υπέροχα μικροσκοπικά παπουτσάκια, ζωγράφισα με κόκκινο μαρκαδόρο μια μεγάλη καρδιά γύρω από το αποτέλεσμα και το έδωσα στον άντρα μου. Ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι! Δυστυχώς, την ίδια μέρα εμφανίστηκαν τα πρώτα ανησυχητικά συμπτώματα. Πήγα στον γιατρό, που μου είπε ότι η εγκυμοσύνη ήταν πολύ πρώιμη και ότι έπρεπε να περιμένουμε. Περιμέναμε λοιπόν, γεμάτοι αγωνία και ελπίδα, και στις επόμενες επισκέψεις η χαρά μας επέστρεφε: το έμβρυο μεγάλωνε, έστω και αργά, και όταν ο γιατρός μάς έδειξε τελικά μια καρδούλα να χτυπά στην οθόνη, ανακουφιστήκαμε. Πιστέψαμε ότι από εκείνη τη στιγμή όλα θα πήγαιναν καλά. Δυστυχώς, στην επόμενη επίσκεψη φάνηκε ότι το μωρό μας δεν είχε μεγαλώσει αρκετά και η καρδιά δεν χτυπούσε όπως έπρεπε. Ήταν 23 Δεκεμβρίου. Ο γιατρός μάς είπε να μη χάνουμε την ελπίδα, γιατί «είναι Χριστούγεννα, και τα Χριστούγεννα γίνονται ακόμη και θαύματα». Δυστυχώς όχι για εμάς... 27 Δεκεμβρίου – η μέρα που θα κρινόταν το «να ζήσει ή να μη ζήσει»... Μια ακίνητη εικόνα στην οθόνη του υπερήχου... Το χριστουγεννιάτικο θαύμα μας δεν έγινε – η καρδούλα του μικρού μας σταμάτησε να χτυπά. Ο θεράπων γιατρός ήρθε να με δει στο νοσοκομείο. Μετά από μια σύντομη κουβέντα μού είπε: «Πρέπει να είσαι δυνατή... Θυμήσου: είσαι σαν αρμαδίλος και τίποτα δεν μπορεί να σε λυγίσει». Μόλις βγήκα από το νοσοκομείο, πήγα σε στούντιο τατουάζ. Στο πρώτο ελεύθερο ραντεβού. Ο αρμαδίλος είναι μαζί μου για πάντα.
Σχεδόν έναν χρόνο αργότερα έκανα ξανά τεστ εγκυμοσύνης.
Η πρώτη επίσκεψη λίγο πριν από τα Χριστούγεννα και πάλι το ίδιο: η εγκυμοσύνη είναι πρώιμη, πρέπει να περιμένετε. Στις 27.12 καθόμασταν ξανά στην ίδια αίθουσα αναμονής και ζούσαμε ένα τρομερό déjà vu – περιμέναμε το «όλα ή τίποτα». Αυτή τη φορά η εικόνα του υπερήχου δεν ήταν ακίνητη: η καρδούλα χτυπούσε σταθερά και δυνατά στην οθόνη. Σήμερα η κόρη μας, το δικό μας ουράνιο τόξο, είναι πάνω από 3 χρονών και κάθε μέρα μάς βάζει δύσκολα για δύο :)
Το wrap στις φωτογραφίες είναι το RAINBOW BABY: https://bit.ly/3lSadwX