Μωρό ουράνιο τόξο - η ιστορία της Hedwych Veeman

Πάντα ήθελα να έχω πέντε παιδιά. Ως μόνη μαμά τριών παιδιών, επέλεξα να κάνω άλλο ένα μωρό χωρίς σύντροφο στο πλευρό μου. Στις αρχές Μαρτίου, στο WEAR (μια εκδήλωση babywearing στις ΗΠΑ), το τεστ βγήκε θετικό και, παρόλο που ήξερα ότι ήταν ακόμη νωρίς, αγόρασα τα πρώτα πράγματα για το μωρό. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ σε όλα εκείνα τα μωρουδιακά της έκθεσης.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, στον έλεγχο, η εικόνα του υπερήχου δεν αντιστοιχούσε στις εβδομάδες κύησης που θα έπρεπε να είχα. Η γυναικολόγος προσπάθησε να μου δώσει κουράγιο και μου είπε να ξαναπάω σε δύο εβδομάδες για να δούμε αν υπήρχε ανάπτυξη. Δυστυχώς δεν υπήρχε.

Με την ελπίδα ότι ο οργανισμός μου θα τα κατάφερνε μόνος του, μου δόθηκε περισσότερος χρόνος πριν συζητήσουμε άλλες επιλογές. Οι εβδομάδες περνούσαν, αλλά τίποτα δεν συνέβαινε. Ήταν απαίσιο συναίσθημα να βλέπεις το σώμα σου να αλλάζει (η κοιλιά και το στήθος μου προφανώς πίστευαν ακόμη ότι ήμουν έγκυος… έμοιαζα πραγματικά έγκυος), ενώ ήξερα ότι μέσα δεν υπήρχε πια ζωή.

Λίγο πριν από τα γενέθλια της Celine, η γυναικολόγος αποφάσισε ότι είχε περάσει πολύς καιρός. «Παλίνδρομη κύηση» το λένε. Χρειάστηκε να κάνω απόξεση, όπου έχασα αρκετό αίμα, αλλά μετά από λίγες μέρες αδυναμίας στάθηκα ξανά στα πόδια μου.

Το πιο δύσκολο απ’ όλα ήταν να τα περάσω όλα αυτά μόνη μου, χωρίς σύντροφο.

Παρ’ όλα αυτά, δεν με εμπόδισε να προσπαθήσω ξανά μετά από μερικούς μήνες.

Ο Felice, το δικό μου μωρό ουράνιο τόξο, γεννήθηκε ακριβώς έναν χρόνο μετά την επέμβαση (όχι την ίδια ακριβώς μέρα, αλλά την ίδια εβδομάδα).

Πάντα θα υπάρχουν στιγμές που θα σκέφτεσαι αυτό που λείπει, όμως ο Felice αναπληρώνει πολλά δάκρυα με το υπέροχο χαμόγελό του.

Νιώθω πολύ ευλογημένη που έχω τέσσερα υγιή παιδιά και εύχομαι σε άλλους (μελλοντικούς) γονείς να δουν κι εκείνοι το ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα.