Μια μαμά όχι ακριβώς όπως στις εικόνες…
Ο καθένας μας κουβαλά μέσα του μια εικόνα της ιδανικής μητρότητας. Όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα, αυτή η εικόνα γίνεται το ιδανικό της, που θέλει να φτάσει με κάθε κόστος. Η ιδανική μητέρα είναι υπομονετική, χαμογελαστή, παίζει πρόθυμα με τα παιδιά της και είναι πάντα, μα πάντα, ευτυχισμένη με τη μητρότητα. Αυτή η εξιδανικευμένη εικόνα προκάλεσε μια κατανοητή αντίδραση, και έτσι εδώ και μερικά χρόνια στην πολωνική και την παγκόσμια μπλογκόσφαιρα βρίσκουμε μια εντελώς διαφορετική εικόνα μητέρας: τη μητέρα που είναι απογοητευμένη και κουρασμένη από τη μητρότητα, αγνοεί τις συστάσεις να μην κάθεται το παιδί μπροστά σε οθόνες και αρπάζει όσο περισσότερο χρόνο μπορεί για τον εαυτό της.
Η πραγματικότητα είναι συχνά πολύ πιο περίπλοκη, και η ζωή μιας μητέρας είναι μια εικόνα με τουλάχιστον 100 χρώματα, όχι ασπρόμαυρη. «Πότε ήλιος, πότε βροχή» – αυτή η μεταφορά περιγράφει εύστοχα την καθημερινότητα της μητρότητας. Συμβαίνει στην αρχή η βροχή να είναι περισσότερη. Μερικές φορές δεν είναι καν βροχή, αλλά ένας γκρίζος, μονότονος, φθινοπωρινός ή χειμωνιάτικος καιρός, χωρίς ούτε μια αχτίδα ήλιου. Αξίζει να θυμάστε ότι σχεδόν το 50% των γυναικών έχει τέτοια πεσμένη διάθεση. Δεν είναι ανησυχητική κατάσταση· μάλλον δείχνει ανάγκες που μπήκαν σε δεύτερη μοίρα και χάθηκαν στην καθημερινή ρουτίνα. Οι στατιστικές δείχνουν ξεκάθαρα ότι αυτό που βελτιώνει περισσότερο τη διάθεση των μητέρων είναι η επαφή με άλλες γυναίκες σε παρόμοια θέση. Μια βόλτα, μια ομάδα για μαμάδες, ένας καφές με φίλες – είναι δραστηριότητες προσιτές καθημερινά και πολύ χρήσιμες για να νιώσετε καλύτερα. Σε πολλές πόλεις οργανώνονται και ομάδες για μαμάδες που κουβαλούν τα μωρά τους σε wrap. Είναι ακόμα μια υπέροχη ευκαιρία για συναντήσεις και ανταλλαγή εμπειριών, για παράδειγμα για το πώς να κουβαλάτε το παιδί ή ποιο wrap να διαλέξετε ώστε να είναι άνετα και η μαμά και το μωρό. Αν νιώθετε ότι η καθημερινή ρουτίνα σάς πνίγει, βρείτε τρόπους να τη σπάσετε. Στην αρχή μπορεί να είναι μικρά πράγματα που σας ευχαριστούν. Καμιά φορά, το να έχετε ντυθεί πριν από τις δέκα το πρωί είναι ήδη ένα σπάσιμο της ρουτίνας.
Συμβαίνει επίσης η καθημερινότητα να μας πνίγει τόσο πολύ που παύουμε να βλέπουμε ελπίδα για ήλιο – αυτή η στιγμή είναι σημάδι ότι κάτι δεν πάει καλά και αξίζει να ζητήσουμε επαγγελματική βοήθεια, ιδιαίτερα αν η πεσμένη διάθεση κρατά πάνω από έναν μήνα. Καλό εργαλείο αυτοαξιολόγησης είναι η Κλίμακα Επιλόχειας Κατάθλιψης του Εδιμβούργου (διαθέσιμη και στο διαδίκτυο μαζί με το κλειδί). Αν το αποτέλεσμα είναι ανησυχητικό και ταιριάζει με το πώς νιώθουμε, καλό είναι να συμβουλευτούμε έναν ειδικό (ψυχίατρο, οικογενειακό γιατρό ή ψυχολόγο που ειδικεύεται στην κατάθλιψη). Όσο πιο γρήγορα, τόσο το καλύτερο! Μια τέτοια επίσκεψη δεν καταλήγει πάντα σε φάρμακα – μερικές φορές αρκεί μια συζήτηση και η παρακολούθηση της κατάστασης. Αξίζει να ξέρετε ότι η φαρμακευτική θεραπεία δεν αποκλείει τον θηλασμό.
Είναι καλό να έχουμε στο μυαλό μας μια ιδανική εικόνα γονιού και να προσπαθούμε να τη φτάσουμε – τα παιδιά μας το αξίζουν. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι ήδη αρκετά καλό – όπως λέει ο Bruno Bettelheim.
Η συγγραφέας του άρθρου μας είναι η Jagoda Kędzierska, παιδαγωγός. Σας ευχαριστούμε πολύ!